Clergyman's

Jasnowłosa, blada i piękna, była Evita wcieleniem Pośredniczki, która tak jak Dziewica, pomimo niskiego pochodzenia, z racji bliskiego związku z Ojcem dzieliła Jego doskonałość. Jej misją było kochać bez granic, oddać się bez reszty i „spalić swe życie” dla innych, zadanie, które wypełniała tak boleśnie dosłownie, gdy walcząc z rakiem, nie chciała przerywać swojej działalności.
- Eva Perón

Miłość, miłość, miłość – klasyczny wzruszający romans naszych czasów. W Argentynie wszystko wokół Perónów obraca się wokół miłości. Na tym opiera się całe ich działanie. Są oni stale, okropnie namiętni, patriotycznie zakochani. Swój romans z ludem wystawiają na widok publiczny. Są perfekcyjnymi kochankami, wspaniałomyślnymi, godnymi miłości i zawsze taktownymi, zarówno w wielkich, jak i w drobnych sprawach. Ich miłość jest wszechogarniająca i zawsze obecna. Niczym miękki pled otula tych, których kochają, zapewniając im ciepło, ochronę i stwarzając okazję do miłego, długiego snu.
- Eva Perón

Nie odstępowałam go ani na krok. Być może to właśnie zwróciło jego uwagę. Gdy miał czas mnie słuchać, powtarzałam nieustannie: „Jeśli jest tak, jak pan mówi, i sprawy kraju są pana własnymi sprawami, przysięgam, że choćby wymagało to największych poświęceń, nie opuszczę pana aż do śmierci”.
- Eva Perón

Hej, dziewczęta, posłuchajcie tego! Halo, czy to rada ministrów? Dajcie mi tu prezydenta Ramireza… Halo, panie prezydencie. Tu Eva Duarte… Tak, z rozkoszą zjem z panem obiad jutro wieczorem. O dziesiątej… Dobrze. Na razie… Chau, Pedro.
- Eva Perón

Czy pan słyszy? Nazywają mnie kurwą.
- Eva Perón

Nigdy nie miałam trudności w kontaktach z robotnikami. Zgadza się, to prości ludzie. Mówią wszystko bez ogródek. Nie potrzebują długich wstępów, żeby wyrazić to, co myślą, ponieważ jeszcze nie nauczyli się kłamać. Jeśli zdarzyło się, że nie dotrzymałam obietnicy, mówili mi o tym w sposób, którym nie czułam się urażona. Nigdy nie wybierałam specjalnie robotników, którzy mogli mnie odwiedzać. Wiem, że czasem bywali wśród nich komuniści, którzy wślizgiwali się pomiędzy peronistów. Nigdy jednak nikt mnie nie obraził. Niekiedy z wielkim zapałem i szczegółowo omawialiśmy problemy o wielkim znaczeniu. Nigdy jednak nie musiałam się „zniżać”, żeby użyć tego prostackiego i niegodnego wyrażenia. Oligarchowie, którzy uważali, że dyskutując z robotnikami „zniżam się”, wiele mogliby się od nich nauczyć i być może – chociaż mówię to bez większej nadziei – i dałoby się im zyskać trochę więcej uczciwości i godności.
- Eva Perón

Stanęłam obok niego . Być może dzięki temu zwrócił na mnie uwagę; kiedy znalazł chwilę czasu, żeby mnie wysłuchać, powiedziałam, jak mogłam najlepiej: „Jeśli zgodnie z tym, co pan mówi, sprawy ludu leżą na pana sercu, to, niezależnie od koniecznych ofiar aż do śmierci nie odstąpię od pana boku”.
- Eva Perón

Niech żyje rak!
- Eva Perón