Clergyman's

Orodonka i Sym w tej czy innej postaci tworzą jedną z najmilszych zakochanych par.
- Hanka Ordonówna

Jak on ją zapowiadał – widziałem i słyszałem w Cyruliku Warszawskim. Nie byli już razem od kilku lat, ale gdy stali na scenie – oczu od nich nie można było oderwać. Czuło się ten magnes, ten czar wzajemnej bliskości. Jakiejś czułości nawet. Járosy, zapowiadając jej występ, robił specjalnie taką długą pauzę i wszyscy wiedzieli, że teraz to już będzie najważniejszy numer wieczoru.
- Hanka Ordonówna

Ordonka zmieniła styl – metaliczna, błyszcząca, świetna, gorączkowa, triumfalna, napięta w ciągłym zrywie apoteozy – ogromny rajski ptak w jakieś „święto ptaka”. Po co się tak męczy, mając tyle naturalnego talentu?
- Hanka Ordonówna

Ordonka zmieniła styl – metaliczna, błyszcząca, świetna, gorączkowa, triumfalna, napięta w ciągłym zrywie apoteozy – ogromny rajski ptak w jakieś „święto ptaka”. Po co się tak męczy, mając tyle naturalnego talentu?
- Hanka Ordonówna

Ordonka zmieniła styl – metaliczna, błyszcząca, świetna, gorączkowa, triumfalna, napięta w ciągłym zrywie apoteozy – ogromny rajski ptak w jakieś „święto ptaka”. Po co się tak męczy, mając tyle naturalnego talentu?
- Hanka Ordonówna

Wysypała się oto z wagonów w tę noc aszchabadzką gromadka małych nędzarzy, pozbawionych wszystkiego – włącznie z sercem rodzicielskim, które zastygło gdzieś pod śniegiem... Kołysała się tylko na wietrze stacyjna lampa, rzucając raz cień, a raz światło na umęczone, wymizerowane twarze dzieci. Tragiczna gromada wyciągnęła się w długi pochód. Parami – parami szło nieszczęście z chorobą, głód z wszami – do autobusów, ledwo wlokąc nogami... Halo, halo, czyż nie widzicie, że w tych autobusach jadą najnieszczęśliwsze na świecie dzieci, dzieci więźniowie, dzieci wykolejeńcy, dzieci sieroty, dzieci starcy.
- Hanka Ordonówna

Dynamiki tej kobiety nie osłabiły ani lata, ani przejścia osobiste.
- Hanka Ordonówna

Dynamiki tej kobiety nie osłabiły ani lata, ani przejścia osobiste.
- Hanka Ordonówna

Widzi pan, poruczniku, gruźlica jest chorobą ludzi wybitnych! Ot, choćby nasz naród: Chopin, Słowacki... Można by dziesiątki i setki nazwisk wyliczać... No, nie rób takiej ponurej miny, ja nie poddaję się bez walki. Zobaczymy się w Anglii.
- Hanka Ordonówna