Clergyman's

Nie zabraknie mi jej.
- Henri Landru

Niczego się nie boję. Odmawiam tylko odpowiedzi na pytania dotyczące mojego życia prywatnego. Nie muszę niczego udowadniać, to Pańskie zadanie. Jeżeli jakiś mężczyzna lub kobieta nie łamią prawa, ani nie zaniedbują swoich obowiązków wobec społeczeństwa, to ich życie prywatne nie powinno nikogo obchodzić. Jakaś kobieta sprzedaje mi meble, a ja za nie płacę. Na tym kończy się dla mnie cała historia.
- Henri Landru

Niczego się nie boję. Odmawiam tylko odpowiedzi na pytania dotyczące mojego życia prywatnego. Nie muszę niczego udowadniać, to Pańskie zadanie. Jeżeli jakiś mężczyzna lub kobieta nie łamią prawa, ani nie zaniedbują swoich obowiązków wobec społeczeństwa, to ich życie prywatne nie powinno nikogo obchodzić. Jakaś kobieta sprzedaje mi meble, a ja za nie płacę. Na tym kończy się dla mnie cała historia.
- Henri Landru

Dlaczego ta postać jest nadal tak słynna? Być może dlatego, że ze wspomnieniem o niej wiąże się pewien staroświecki wdzięk, jakaś kapryśna fantazja, którą aktor Charles Denner zdołał oddać z wyjątkowym powodzeniem. A poza tym Henri Desire jest tak wytworny! Jego zbrodnie nie są nigdy odrażające. Jego ofiary umierają w pełni szczęścia, podczas gdy ich doczesne szczątki ulegają w pewnej mierze sublimacji, ponieważ dym, z którym ulatują, nadaje ich śmierci wymiar nierealny, nieco magiczny… Ten morderca, o którym humoryści mogli powiedzieć, że był gorącym zwolennikiem ścisłego związania kobiety z ogniskiem domowym, to artysta w swoim zawodzie. Chociaż tylko nieznacznie naruszył prawa autorskie Liebeza, można by dość łatwo uznać za jego patrona Thomasa de Quinceya, podczas gdy Petiot był tylko lokalnym Eichmannem, pozbawionym jakiegokolwiek wdzięku czy romantyzmu.
- Henri Landru

Dlaczego ta postać jest nadal tak słynna? Być może dlatego, że ze wspomnieniem o niej wiąże się pewien staroświecki wdzięk, jakaś kapryśna fantazja, którą aktor Charles Denner zdołał oddać z wyjątkowym powodzeniem. A poza tym Henri Desire jest tak wytworny! Jego zbrodnie nie są nigdy odrażające. Jego ofiary umierają w pełni szczęścia, podczas gdy ich doczesne szczątki ulegają w pewnej mierze sublimacji, ponieważ dym, z którym ulatują, nadaje ich śmierci wymiar nierealny, nieco magiczny… Ten morderca, o którym humoryści mogli powiedzieć, że był gorącym zwolennikiem ścisłego związania kobiety z ogniskiem domowym, to artysta w swoim zawodzie. Chociaż tylko nieznacznie naruszył prawa autorskie Liebeza, można by dość łatwo uznać za jego patrona Thomasa de Quinceya, podczas gdy Petiot był tylko lokalnym Eichmannem, pozbawionym jakiegokolwiek wdzięku czy romantyzmu.
- Henri Landru

Dlaczego ta postać jest nadal tak słynna? Być może dlatego, że ze wspomnieniem o niej wiąże się pewien staroświecki wdzięk, jakaś kapryśna fantazja, którą aktor Charles Denner zdołał oddać z wyjątkowym powodzeniem. A poza tym Henri Desire jest tak wytworny! Jego zbrodnie nie są nigdy odrażające. Jego ofiary umierają w pełni szczęścia, podczas gdy ich doczesne szczątki ulegają w pewnej mierze sublimacji, ponieważ dym, z którym ulatują, nadaje ich śmierci wymiar nierealny, nieco magiczny… Ten morderca, o którym humoryści mogli powiedzieć, że był gorącym zwolennikiem ścisłego związania kobiety z ogniskiem domowym, to artysta w swoim zawodzie. Chociaż tylko nieznacznie naruszył prawa autorskie Liebeza, można by dość łatwo uznać za jego patrona Thomasa de Quinceya, podczas gdy Petiot był tylko lokalnym Eichmannem, pozbawionym jakiegokolwiek wdzięku czy romantyzmu.
- Henri Landru

Dlaczego ta postać jest nadal tak słynna? Być może dlatego, że ze wspomnieniem o niej wiąże się pewien staroświecki wdzięk, jakaś kapryśna fantazja, którą aktor Charles Denner zdołał oddać z wyjątkowym powodzeniem. A poza tym Henri Desire jest tak wytworny! Jego zbrodnie nie są nigdy odrażające. Jego ofiary umierają w pełni szczęścia, podczas gdy ich doczesne szczątki ulegają w pewnej mierze sublimacji, ponieważ dym, z którym ulatują, nadaje ich śmierci wymiar nierealny, nieco magiczny… Ten morderca, o którym humoryści mogli powiedzieć, że był gorącym zwolennikiem ścisłego związania kobiety z ogniskiem domowym, to artysta w swoim zawodzie. Chociaż tylko nieznacznie naruszył prawa autorskie Liebeza, można by dość łatwo uznać za jego patrona Thomasa de Quinceya, podczas gdy Petiot był tylko lokalnym Eichmannem, pozbawionym jakiegokolwiek wdzięku czy romantyzmu.
- Henri Landru

Niski, wątły, z czarnymi, hipnotycznie błyszczącymi oczami, osadzonymi w wielkich okularach; rysy twarzy ginące w bujnej, rudej brodzie; nad wszystkim okazała łysina – to wizerunek niezbyt pasujący do kogoś, kto przez pięć lat uwiódł tyle kobiet, ile Don Juan w ciągu całego życia.
- Henri Landru

Trzeba przyznać, że prowadzenie podwójnego życia wychodziło mu wyjątkowo dobrze. Nikt z jego najbliższego otoczenia nie wiedział o pułapkach, jakie zastawiał na samotne wdowy, i cała rodzina, ta prawdziwa, była z niego bardzo dumna. Stał się przykładem męża i ojca, który pokonał wszystkie przeszkody, znalazł dobrze płatną pracę i szybko piął się po szczeblach kariery, dzięki czemu mógł zapewnić bliskim wystawne życie. Prawdą jest, że Desire czuł się jak ryba w wodzie, bowiem rola matrymonialnego oszusta wyjątkowo mu odpowiadała, gdyż łączył przyjemne z pożytecznym – zapewniała mu towarzystwo bogatych kobiet i stały dopływ gotówki. Do swojej „pracy” podchodził bardzo poważnie – elegancki i szarmancki zawsze potrafił zaspokoić próżność spotykanych kobiet, które wpadały mu w ramiona i przepisywały na niego cały swój majątek, nie zdając sobie sprawy z tego, że tym samym pospisują na siebie wyrok śmierci. Wszystko było dopracowane tak perfekcyjnie, że Landru czuł, iż popada w rutynę. Na szczęście, oczywiście tylko dla niego, wciąż pojawiała się kolejna stęskniona kobieta, która traciła głowę dla tego uroczego dżentelmena.
- Henri Landru

Właśnie wysiadłyśmy z przyjaciółką z tramwaju. Zaledwie uszłyśmy kilka kroków, gdy zaczepił nas jakiś mężczyzna. Przywitał się z nami z szacunkiem i zwracając się do mnie zapytał, czy mógłby nam towarzyszyć. Odmówiłyśmy i przyspieszyłyśmy kroku, aby go zniechęcić. Niestety, nie mogłyśmy się pozbyć natręta. Wciąż podążając za nami stwierdził, że młode dziewczęta w Paryżu zbyt często spacerują same, narażając się na zaczepki podejrzanych osobników lub inne przykrości. To oświadczenie rozbawiło nas do łez, a nieznajomy wykorzystał to, by nas odprowadzić.
- Henri Landru