W 1968 r. studiowałam romanistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim, Z siostrą i koleżanką wywiesiłyśmy na domu studenckim Żaczek zrobiony przez nas plakacik o treści: „Moskale, ręce precz od Czechosłowacji” . Miałam 20 lat i byłam przekonana, że nic mi nie mogą zrobić. Kiedy mnie aresztowano w listopadzie, to myślałam, że na święta mnie wypuszczą. Jak na święta mnie nie wypuścili, to myślałam, że wyjdę po Nowym Roku. Nie rozumiałam, czego oni ode mnie chcą, do wszystkiego przyznałam się natychmiast. Powiedziałam, że powiesiłam plakat i nie żałuję, ale ciągle dopytywali, a ja przecież nic nowego nie mogłam powiedzieć! Jeden z oficerów powiedział nagle: „My wiemy, że panią rabin chrzcił”. Nigdy nie żałowaliśmy, że wyjechaliśmy. Udało mi się zobaczyć kawał świata, a komuna w końcu i tak się zawaliła. Spotkałam ludzi, z którymi chciałam pracować i żyć. Czasem jestem w Polsce miesiąc - dwa, ale później wracam do Szwecji, latem jeździmy na wyspę, na której mam dom.- Joanna Helander ✦ Customize This Card SAVE: .PNG .JPG .SVG COPY DESIGN: ✦ EXTREME MIX THEME PATTERN FRAME CUSTOM BG: UPLOAD IMAGE ✕ CLEAR DIM: FONT: Playfair Display Cinzel Royal Cormorant EB Garamond Lora Editorial Merriweather Baskerville Roboto Slab Montserrat Raleway Oswald Bold Lato Clean Great Vibes Dancing Script Pacifico Caveat Brush Amatic SC RATIO: Auto Fit 4:5 Portrait 1:1 Square 5:4 Classic 16:9 Wide 9:16 Story 3:4 Poster RES: 1x Standard 2x HD (1080p) 3x Ultra (4K) 4x Extreme Print BG PAT TEXT FRAME W 1968 r. studiowałam romanistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim, Z siostrą i koleżanką wywiesiłyśmy na domu studenckim Żaczek zrobiony przez nas plakacik o treści: „Moskale, ręce precz od Czechosłowacji” . Miałam 20 lat i byłam przekonana, że nic mi nie mogą zrobić. Kiedy mnie aresztowano w listopadzie, to myślałam, że na święta mnie wypuszczą. Jak na święta mnie nie wypuścili, to myślałam, że wyjdę po Nowym Roku. Nie rozumiałam, czego oni ode mnie chcą, do wszystkiego przyznałam się natychmiast. Powiedziałam, że powiesiłam plakat i nie żałuję, ale ciągle dopytywali, a ja przecież nic nowego nie mogłam powiedzieć! Jeden z oficerów powiedział nagle: „My wiemy, że panią rabin chrzcił”. Nigdy nie żałowaliśmy, że wyjechaliśmy. Udało mi się zobaczyć kawał świata, a komuna w końcu i tak się zawaliła. Spotkałam ludzi, z którymi chciałam pracować i żyć. Czasem jestem w Polsce miesiąc - dwa, ale później wracam do Szwecji, latem jeździmy na wyspę, na której mam dom.- Joanna Helander