Clergyman's

Umieram niezwykle długo. Mam nadzieję, że mi to wybaczycie.
- Karol II Stuart

Słowa były moje, a czyny – moich ministrów.
- Karol II Stuart

Najstarszy syn Karola I – jedynego angielskiego władcy, który skończył na szafocie – był całkowitym przeciwieństwem ojca. Odzyskał tron nie ze względu na osobiste przymioty, lecz z powodu zaskakująco korzystnego dla Stuartów rozwoju wypadków. Jednak – ku zdumieniu wielu obserwatorów – jako król Karol II okazał się całkiem skuteczny. Prowadził sensowną politykę zagraniczną, umiał radzić sobie z kryzysami wewnętrznymi, a także nawiązać dość dobre relacje z poddanymi. Pomagały mu w tym z pewnością bezpośredniość i poczucie humoru – w przeciwieństwie do swego młodszego brata księcia Yorku, uważanego za sztywnego bufona, Karol cieszył się opinią „swojego chłopa”, który nie stroni od wina i dobrej zabawy oraz z każdym potrafi znaleźć wspólny język. Jego panowanie przyniosło zmiany – odeszła ciężka i ponura atmosfera poprzedniej dekady. Po latach wojen domowych i rządów Republiki oraz Cromwella była to dla Anglików, a zwłaszcza londyńczyków, miła odmiana.
- Karol II Stuart

Przecież robisz to dla chleba!
- Karol II Stuart

Przez księstwa dla nieprawych dzieci,
I złoto dla kurwy wszelakiej
Pustkami skarbiec państwa świeci
A ja zostałem żebrakiem.
- Karol II Stuart