Clergyman's

W naszym polskim kinie bierze się to, co jest.
- Katarzyna Bujakiewicz

W naszym polskim kinie bierze się to, co jest.
- Katarzyna Bujakiewicz

W naszym polskim kinie bierze się to, co jest.
- Katarzyna Bujakiewicz

W naszym polskim kinie bierze się to, co jest.
- Katarzyna Bujakiewicz

Proszę tylko, żeby dać szansę polskiemu kinu, bo przecież nie wszystkie filmy, które powstają adresowane są do widza wyrobionego i nastawionego na głębokie przeżycia intelektualne. Dlaczego te adresowane do szerszej widowni mają być z definicji obrzucane błotem? Pamiętam, jak po wejściu do kin filmu Zróbmy sobie wnuka odczułam dyskretny dystans ze strony kolegów po fachu i dziennikarzy. A przecież ja jestem aktorką i moja praca polega na graniu. W naszym kraju nie powstaje rocznie sto filmów, żeby można było wybrzydzać. Kiedy otrzymuję jakąś propozycję, to raczej ją przyjmuję. Na szczęście gram sporo w teatrze i ten rodzaj swojej zawodowej aktywności mogę traktować jako swoistą odskocznię.
- Katarzyna Bujakiewicz

W Polsce najczęściej scenariusze dostaje się na miesiąc przed rozpoczęciem zdjęć lub nawet na pół miesiąca przed pierwszym klapsem. W Stanach Zjednoczonych aktorzy przez pół roku trenują, próbują, zastanawiają się. Polscy aktorzy zwykle nie mają takiego komfortu. Na plan wchodzą często z marszu.
- Katarzyna Bujakiewicz

Jeżeli jest mi źle, to nie marudzę i zmieniam to, co mi doskwiera.
- Katarzyna Bujakiewicz

Hormony macierzyńskie zdominowały mnie. Nie mogłabym być Niną Andrycz jednak, bo bycie matką jest najważniejsze.
- Katarzyna Bujakiewicz

Uważałam, że mają prawo stosować zakazy i nakazy, bo mnie utrzymują i wychowują. Ale w szkole roznosiła mnie energia. Wciąż wracałam z uwagami, które rodzice cierpliwie podpisywali. Potem podpisywałam już sama, bo ile można zawracać im głowę…
- Katarzyna Bujakiewicz