Clergyman's

Moja mama zobaczyła gdzieś ogłoszenie, że szukają mężczyzn do pracy asystenta w dziale zwierząt drapieżnych. Właśnie ornitolog, do tego bardzo młody i zupełnie zielony, jeśli chodzi o hodowlę zwierząt, zgłosiłem się do pracy i zostałem przyjęty. Początki były trudne. Nie miałem pojęcia o biologii tych zwierząt, o ich żywieniu. Wszędzie chodziłem z pracownikami, podglądałem, co robią, rozmawiałem z nimi, obserwowałem zwierzęta… i to się okazało najlepszą nauką. Właściwie od początku bardzo często jeździłem do innych ogrodów. Poznawałem Warszawę, Kraków, legendarny wówczas Wrocław… aż upomniało się o mnie wojsko. Był stan wojenny, psychicznie bardzo trudny okres. Kiedy odsłużyłem swoje, wróciłem do zoo i zostałem awansowany na kierownika działu hodowli. To był złoty okres w moim życiu zawodowym. Poznawałem mnóstwo ludzi, sprowadzałem do ogrodu nowe zwierzęta, atmosfera była wspaniała – czułem się w pracy jak w rodzinie.
- Michał Targowski

Moja mama zobaczyła gdzieś ogłoszenie, że szukają mężczyzn do pracy asystenta w dziale zwierząt drapieżnych. Właśnie ornitolog, do tego bardzo młody i zupełnie zielony, jeśli chodzi o hodowlę zwierząt, zgłosiłem się do pracy i zostałem przyjęty. Początki były trudne. Nie miałem pojęcia o biologii tych zwierząt, o ich żywieniu. Wszędzie chodziłem z pracownikami, podglądałem, co robią, rozmawiałem z nimi, obserwowałem zwierzęta… i to się okazało najlepszą nauką. Właściwie od początku bardzo często jeździłem do innych ogrodów. Poznawałem Warszawę, Kraków, legendarny wówczas Wrocław… aż upomniało się o mnie wojsko. Był stan wojenny, psychicznie bardzo trudny okres. Kiedy odsłużyłem swoje, wróciłem do zoo i zostałem awansowany na kierownika działu hodowli. To był złoty okres w moim życiu zawodowym. Poznawałem mnóstwo ludzi, sprowadzałem do ogrodu nowe zwierzęta, atmosfera była wspaniała – czułem się w pracy jak w rodzinie.
- Michał Targowski

W grudniu 1990 roku odwołano poprzedniego dyrektora i zaczęło się paniczne poszukiwanie wśród pracowników kandydata na jego miejsce. Obawialiśmy się, że ktoś z zewnątrz nie będzie odpowiedni, więc chcieliśmy zgłosić do konkursu kogoś z ramienia zoo. I padło na mnie. Papiery zostały złożone, napisałem pracę, jak wyobrażam sobie rozwój ogrodu. Trzeba pamiętać, że to był początek lat 90., zupełnie inna rzeczywistość. Wiem, że w mojej pracy mnóstwo zdań brzmiało „Uważam, że ma być tak i tak”, „Trzeba sprowadzić słonie”. Ani słowa o tym, jak zamierzam te cele osiągnąć. Sam zresztą tego nie wiedziałem. Była tylko wizja, o zarządzaniu nie miałem zielonego pojęcia. Jednak wygrałem.
- Michał Targowski

W mojej rodzinie często powtarzana jest anegdota, która ma świadczyć o tym, że już jako kilkulatek wiedziałem, jak potoczy się moje życie zawodowe, choć wyobrażałem je sobie dość specyficznie. W szkole podstawowej napisałem wypracowanie, które – jak wynika z opowieści – jasno dowodziło, że w przyszłości będę dyrektorem zoo, a w pracy będzie mi pomagał… pies. Może to właśnie przez tego psa dostałem za wypracowanie dwóję, a może z innego powodu, w każdym razie pani nauczycielce moja praca się nie spodobała i powiedziała rodzicom, że mam dziwne plany na przyszłość.
- Michał Targowski

Na przykład byłem bardzo zżyty z pumami Sagą i Piratem, które były wykarmione mlekiem przez pracowników. Koty jednak podrosły i miały młode. Mimo to czułem, że nic mi z ich strony nie grozi, więc wszedłem do klatki Sagi i bawiłem się z nią i z maluchami. Gdyby dziś któryś z pracowników zrobił coś tak nierozsądnego, od razu bym go zwolnił. Wtedy byłem młody i nieodpowiedzialny. Gdybym za to wyleciał, nie mógłbym mieć do nikogo pretensji. Stracić pracę mogłem też w innej sytuacji. Kiedyś jakiś dziennikarz chciał zrobić dobre zdjęcie i poprosił, bym wyjął z klatki papugę i posadził ją sobie na ramieniu. Tak zrobiłem. Wierzyłem, że ptak jest oswojony i nie odleci – faktycznie został. Gdyby jednak wybrał wolność, miałbym okropne problemy, tym bardziej że był to prywatny zwierzak naszego ówczesnego dyrektora. Koszulkę z tym zdjęciem dostałem od współpracowników z okazji mojego dwudziestopięciolecia.
- Michał Targowski

Na przykład byłem bardzo zżyty z pumami Sagą i Piratem, które były wykarmione mlekiem przez pracowników. Koty jednak podrosły i miały młode. Mimo to czułem, że nic mi z ich strony nie grozi, więc wszedłem do klatki Sagi i bawiłem się z nią i z maluchami. Gdyby dziś któryś z pracowników zrobił coś tak nierozsądnego, od razu bym go zwolnił. Wtedy byłem młody i nieodpowiedzialny. Gdybym za to wyleciał, nie mógłbym mieć do nikogo pretensji. Stracić pracę mogłem też w innej sytuacji. Kiedyś jakiś dziennikarz chciał zrobić dobre zdjęcie i poprosił, bym wyjął z klatki papugę i posadził ją sobie na ramieniu. Tak zrobiłem. Wierzyłem, że ptak jest oswojony i nie odleci – faktycznie został. Gdyby jednak wybrał wolność, miałbym okropne problemy, tym bardziej że był to prywatny zwierzak naszego ówczesnego dyrektora. Koszulkę z tym zdjęciem dostałem od współpracowników z okazji mojego dwudziestopięciolecia.
- Michał Targowski

Na przykład byłem bardzo zżyty z pumami Sagą i Piratem, które były wykarmione mlekiem przez pracowników. Koty jednak podrosły i miały młode. Mimo to czułem, że nic mi z ich strony nie grozi, więc wszedłem do klatki Sagi i bawiłem się z nią i z maluchami. Gdyby dziś któryś z pracowników zrobił coś tak nierozsądnego, od razu bym go zwolnił. Wtedy byłem młody i nieodpowiedzialny. Gdybym za to wyleciał, nie mógłbym mieć do nikogo pretensji. Stracić pracę mogłem też w innej sytuacji. Kiedyś jakiś dziennikarz chciał zrobić dobre zdjęcie i poprosił, bym wyjął z klatki papugę i posadził ją sobie na ramieniu. Tak zrobiłem. Wierzyłem, że ptak jest oswojony i nie odleci – faktycznie został. Gdyby jednak wybrał wolność, miałbym okropne problemy, tym bardziej że był to prywatny zwierzak naszego ówczesnego dyrektora. Koszulkę z tym zdjęciem dostałem od współpracowników z okazji mojego dwudziestopięciolecia.
- Michał Targowski

Na przykład byłem bardzo zżyty z pumami Sagą i Piratem, które były wykarmione mlekiem przez pracowników. Koty jednak podrosły i miały młode. Mimo to czułem, że nic mi z ich strony nie grozi, więc wszedłem do klatki Sagi i bawiłem się z nią i z maluchami. Gdyby dziś któryś z pracowników zrobił coś tak nierozsądnego, od razu bym go zwolnił. Wtedy byłem młody i nieodpowiedzialny. Gdybym za to wyleciał, nie mógłbym mieć do nikogo pretensji. Stracić pracę mogłem też w innej sytuacji. Kiedyś jakiś dziennikarz chciał zrobić dobre zdjęcie i poprosił, bym wyjął z klatki papugę i posadził ją sobie na ramieniu. Tak zrobiłem. Wierzyłem, że ptak jest oswojony i nie odleci – faktycznie został. Gdyby jednak wybrał wolność, miałbym okropne problemy, tym bardziej że był to prywatny zwierzak naszego ówczesnego dyrektora. Koszulkę z tym zdjęciem dostałem od współpracowników z okazji mojego dwudziestopięciolecia.
- Michał Targowski

Nasza orangutanica wydostała się z wybiegu. To bardzo niebezpieczne zwierzę, więc trzeba je było szybko złapać. Ale jak? Orangutan jest wielki, silny, ma ostre zęby i wcale nie chce utracić wolności. Trzeba więc było strzelić do niej środkiem usypiającym. Uznałem, że to ja powinienem to zrobić, podszedłem stosunkowo blisko i oddałem strzał. Nim lek zaczął działać, zdenerwowany zwierzak oczywiście się na mnie rzucił i tylko odwadze i błyskawicznej reakcji współpracowników zawdzięczam to, że skończyło się tylko na bliznach.
- Michał Targowski

Bycie dyrektorem zoo to potrzeba zrozumienia, jaką instytucją jest ogród zoologiczny i jaka jest jego rola w kształtowaniu świadomości społecznej dotyczącej potrzeby istnienia zoo, hodowli ginących gatunków, ratowania ginących gatunków w środowisku naturalnym. To również stworzenie dużej oferty dydaktycznej dla szkół, uczelni wyższych i stały kontakt programowy z instytucjami, które mogą mieć istotny wpływ na rozwój ogrodu. To również, niestety, potrzeba znajomości wielu przepisów prawnych nie tylko dotyczących ochrony zwierząt, ale z dziedziny zarządzania firmą , zamówień publicznych, finansów i wielu innych. To także administracja, dział techniczny , zieleń. Oczywiście, jest zastępca i kierownicy, którym ufam i którzy mają duży zakres samodzielności w kształtowaniu wizerunku zoo. Być może zarządzanie naszym ogrodem jest o tyle łatwiejsze, bo mamy wypracowany i zatwierdzony miejscowy plan zagospodarowania. Wiadomo więc co i gdzie powinno powstać – nawet z wyprzedzeniem kilkunastu lat. Bycie dyrektorem, to także stały kontakt z władzami Miasta , nasiadówki i posiedzenia… Jako dyrektor bywam na pogadankach przyrodniczych w szkołach.
- Michał Targowski