Goya pegou o seu chapéu em cima do tamborete onde ele o havia lançado, e assentou-se lentamente, olhando o chapéu nas mãos. Ele se pôs a pensar lentamente.Pensou num burro sem dúvida morto há muito tempo e lançado aos cachorros, a quem havia falado de Rafael, mas rindo às gargalhadas com suas grandes orelhas ; ele pensou num cachorro vesgo que tinha medo dos santos coxos de Francisco Goya ; ele pensou nas bochechas azuis dos camponeses aragonêses, nas bochechas louras dos príncepes de Habsbourg, nas bochechas azuis dos príncipes Bourbons ; ele pensou que os reis são melhores ou piores do que os outros homens, se eles precisam, ao se levantarem a cada manhã, de uma avalanche de espectros na cabeça. Em pensou nos muitos caminhos percorridos inutilmente.Ele lembrou-se de tudo isto, enquanto o seu chapéu dava voltas maquinalmente em suas mãos. Por fim ele ergueu a cabeça na direção dessas grandes coisas enfáticas que parecem homens.’’
- Pierre Michon
Vztah k psaní je pro mne něco posvátného, fetišistického: je to vztah odpíraný. Je to vlastně mé poslání, přesně to, co jsem chtěl dělat, ale něco, o čem vím, myslím a fantazíruji, že to dělat nemohu.
- Pierre Michon
SAVE:
DESIGN:
CUSTOM BG:
FONT:
RATIO:
RES:
BG
PAT
TEXT
FRAME
O que é um pintor, além do acaso do talento pessoal? É sem dúvida alguém cujo excessivo apetite de ascensão social se desencaminhou numa prática que ultrapassa as distinções sociais, e que desde então nenhuma notoriedade poderá preencher: tal é a aventura do pintor que nestas páginas leva o nome de Goya.’’
- Pierre Michon
SAVE:
DESIGN:
CUSTOM BG:
FONT:
RATIO:
RES:
BG
PAT
TEXT
FRAME