Clergyman's

Wydaje mi się, że mój sposób postrzegania i przeżywania świata jest raczej punktowy. To się objawia w różnej formie: wolę miniatury niż wielkie płótna, opowiadania niż powieści, krótkie wiersze niż poematy. Można to traktować jako skazę, ale można też jako dar – umiejętność skupienia na fragmencie, detalu, który innym umyka.
- Wojciech Bonowicz

Ja w zasadzie mam do pisania stosunek afirmatywny, podziwiam wszystkich, którzy piszą, a jeśli nie podziwiam, to przynajmniej szanuję. Dlatego trudno mi się zbuntować. Nawet wtedy, gdy mam do czynienia z poetami, którzy wydają mi się jakoś obcy, nawet odpychający, górę bierze ta zasadnicza postawa otwarcia na innych. Bo ta inność, obcość nigdy nie jest absolutna. I zawsze coś do mnie i o mnie ma do powiedzenia.
- Wojciech Bonowicz

Ja w zasadzie mam do pisania stosunek afirmatywny, podziwiam wszystkich, którzy piszą, a jeśli nie podziwiam, to przynajmniej szanuję. Dlatego trudno mi się zbuntować. Nawet wtedy, gdy mam do czynienia z poetami, którzy wydają mi się jakoś obcy, nawet odpychający, górę bierze ta zasadnicza postawa otwarcia na innych. Bo ta inność, obcość nigdy nie jest absolutna. I zawsze coś do mnie i o mnie ma do powiedzenia.
- Wojciech Bonowicz

Naprawdę ksiądz proboszcz nie próżnował.
Za domem suszyły się obrusy i jego bielizna.
Żeby zobaczyć gatki proboszcza.
Wspięliśmy się na palce.
Wtedy właśnie wiatr.
Tchnął na nas dymem z komina.
Dziś już wszystko do siebie pasuje.
Powiedziałem cofając się.
Ale kiedyś tak nie było.
Kiedyś trzeba było.
Składać rzeczy do kupy na siłę.
- Wojciech Bonowicz

Kiedy zło uderza cofamy się trochę. Wrócimy
na miejsca które zajęło kiedy już będzie po wszystkim
Ale po wszystkim nigdy nie jest tak samo: granice
przesunęły się i teraz także my jesteśmy winni.
- Wojciech Bonowicz

Poeci wstają ostatni. Przeciągając się
myślą że to znów będzie ich dzień: powrót podmiotu.
- Wojciech Bonowicz

Między nas wchodzą umarli. I my
wyobrażamy sobie że nie zapomnieli
o nas. Mówimy: oho wrócili przygnała ich
tęsknota. Oni tymczasem wchodzą
Między nas jak między drzewa.
- Wojciech Bonowicz

Staram się, aby słowa w moich wierszach odetchnęły. Może nie mają u mnie takiej frajdy, jak u innych poetów, ale przynajmniej nie czują się wykorzystywane.
- Wojciech Bonowicz

Skoro społeczeństwo nie ma
już nikogo komu mogłoby zaufać
wybiera mniejsze zło.
- Wojciech Bonowicz

Do głowy by mi nie przyszło
żeby tym kawałkiem lawy rysować.
A przecież znałem drogę znałem tego
który był drogą. Przecież widziałem jak schodził
ze wzgórza ze zmiętą gwiazdą w dłoni
i jak wszystko zerwało się
w jednej chwili. Do głowy by mi nie przyszło
że trzeba to rozumieć
żeby pójść.
- Wojciech Bonowicz