Udało się przechwycić na przykład zdjęcia z masakr dokonywanych przez Niemców na Śląsku, na Pomorzu, z egzekucji w Wawrze, w Bydgoszczy i inne. Bardzo wiele zdjęć było przesyłanych na ręce rządu emigracyjnego w Londynie. Wiele z nich dokumentowało zbrodnie dokonywane na jeńcach wojennych. Już od 1940 roku, kiedy to pierwsi taternicy po zakończeniu działań wojennych zaczęli być wysyłani za granicę, także i oni zaczęli przemycać fotografie. W ten sposób rząd emigracyjny dowiadywał się o tym, co dzieje się w Polsce. Zdjęcia były jednak duże, niewygodne w przenoszeniu, toteż taternicy niechętnie podejmowali się tej misji. Zaczęto myśleć nad innymi rozwiązaniami. W polskim laboratorium na Powiślu rozpoczęto prace nad zmniejszaniem zdjęć i sporządzaniem mikrofilmów.
- Jerzy Tomaszewski
Z rozkazu, który otrzymałem 1 sierpnia 1944 roku zapamiętałem trzy podstawowe zasady: fotoreporter wojenny musi być wszędzie, a najczęściej na pierwszej linii frontu, filmy muszą być wywoływane możliwie natychmiast po zrobieniu zdjęć, negatywy chronić w pierwszej kolejności przed własnym życiem.
- Jerzy Tomaszewski
Pewnego razu poproszono mnie, żebym sfotografował oddział niemiecki, bombardujący miasto ze szczytu budynku. Udało mi się dostać na sąsiedni dom. By rozeznać się w sytuacji, wystawiłem swój kapelusz na kiju. Momentalnie został ostrzelany i rozerwany na części. To była bardzo niebezpieczna praca, ale byliśmy młodzi i nie zawsze rozumieliśmy zagrożenie, a także to, jakie znaczenie miała nasza praca.
- Jerzy Tomaszewski
Pewnego razu poproszono mnie, żebym sfotografował oddział niemiecki, bombardujący miasto ze szczytu budynku. Udało mi się dostać na sąsiedni dom. By rozeznać się w sytuacji, wystawiłem swój kapelusz na kiju. Momentalnie został ostrzelany i rozerwany na części. To była bardzo niebezpieczna praca, ale byliśmy młodzi i nie zawsze rozumieliśmy zagrożenie, a także to, jakie znaczenie miała nasza praca.
- Jerzy Tomaszewski
Pewnego razu poproszono mnie, żebym sfotografował oddział niemiecki, bombardujący miasto ze szczytu budynku. Udało mi się dostać na sąsiedni dom. By rozeznać się w sytuacji, wystawiłem swój kapelusz na kiju. Momentalnie został ostrzelany i rozerwany na części. To była bardzo niebezpieczna praca, ale byliśmy młodzi i nie zawsze rozumieliśmy zagrożenie, a także to, jakie znaczenie miała nasza praca.
- Jerzy Tomaszewski
Naziści kochali fotografię. Kiedy pierwszy raz zobaczyliśmy te fotografie, byliśmy w szoku.
- Jerzy Tomaszewski